W kwietniu 1972 roku rozpoczęto budowę olbrzymiego kombinatu metalurgicznego o nazwie "Huta Katowice" w Dąbrowie Górniczej. Z różnych stron Polski napływali ludzie zachęceni dobrymi zarobkami i możliwością szybkiego otrzymania mieszkania. Przy budowie huty pracowało ponad 50 tys. budowlańców. Dla nich wybudowano nowe osiedla mieszkaniowe na terenie Zagłębia. Powiększyły się dotychczasowe parafie. W takiej sytuacji konieczne było tworzenie nowych ośrodków duszpasterskich, przekształcających się w samodzielne parafie.
Kaplica wejście

W dniu 28 kwietnia 1983 roku biskup częstochowski Stefan Bareła utworzył Wikariat Terenowy dla mieszkańców osiedla Kasprzaka z parafii św. Antoniego Padewskiego w Dąbrowie Górniczej. Duszpasterzem został ks. Antoni Idasiak, wikariusz parafii Najświętszego Serca Pana Jezusa, który miał za zadanie zorganizować struktury parafialne, przygotować tymczasową kaplicę i pomieszczenia dla przyszłej pracy duszpasterskiej, a w przyszłości budowę kościoła, sal katechetycznych i plebanię. Dekretem z dnia 27 czerwca 1983 roku pierwszym wikariuszem przyszłej parafii został mianowany Ks. Stefan Wyporski dotychczasowy wikariusz par. Kruszyna k/Częstochowy.
Kaplica wnętrze

Wciągu czterech miesięcy została przygotowana obszerna kaplica przebudowana z baraku gospodarczego po byłym przedsiębiorstwie budowlanym KBO Zagłębie w której przez 15 lat były sprawowane nabożeństwa.

28 sierpnia 1983 roku została odprawiona pierwsza Msza św. w tymczasowej kaplicy, a w dniu 04 grudnia biskup pomocniczy diecezji częstochowskiej Miłosław Kołodziejczyk uroczyście poświecił kaplicę i erygował stacje Drogi Krzyżowej.

Na mocy zaś dekretu wydanego przez biskupa częstochowskiego Stefana Barełe z dniem 27 listopada 1983 roku została utworzona samodzielna parafia p.w. bł. Rafała Kalinowskiego. W skład parafii weszły następujące ulice: Jamki, Podlesie, Kosmonautów /bl.1,3,5,7/, Tysiąclecia /bl.15, 17, 19, 21, 27, 29, 31, 33,35,37 i prywatne domy/ Kasprzaka / 18, 20, 22,24, 28, 30, 32,34, 38, 38a, 40, 40a, 42, 44, 48, 50,52,54,56,58,60,62,64. Obecnie parafia liczy ok. 8500 wiernych.

Z nowym rokiem szkolnym w 1983 roku zostały objęte katechizacją dzieci i młodzież ze Szkoły Podstawowej nr 12. W tym też celu zostały zakupione dwa baraki, W jednym z nich były trzy sale katechetyczne, pokój dla ks. proboszcza i wikariusza /Baraki były usytuowane za nową plebanią/.
Kościół budowa

W roku 1985 po zatwierdzeniu planów i uzyskania pozwolenia rozpoczęto 23 marca tegoż roku budowę od wytyczenia fundamentów pod nową plebanię. Prace trwały cztery lata. W dniu 23 października 1988 roku biskup częstochowski Stanisław Nowak poświęcił nową plebanię w której zamieszkali księża i w której przygotowano pomieszczenia na kancelarie parafialną i sale na spotkania grup duszpasterskich.
Kościół budowa

W następnych latach wykonano fundamenty pod kościół i przygotowano sale katechetyczne, w których nie rozpoczęły się lekcje religii, ponieważ w 1990 roku lekcje religii przywrócono w szkole. Obecnie w budynku katechetycznym mieści się kawiarnia, biblioteka, sala bilardowa i sala spotkań dla grup duszpasterskich.
Kościół budowa

Intensywne prace przy budowie kościoła trwały sześć lat. Pierwsza Msza św. w nowym kościele została odprawiona w Pasterkę Bożego Narodzenia 1997 roku ku wielkiej radości parafian i duszpasterzy. 20 września 1998 roku ks. biskup Adam Śmigielski poświęcił kościół i kaplice.

Przez kolejne pięć lat trwały prace wewnątrz kościoła. W dniu 09 października 2003 roku, w 20 roku erygowania parafii i w 25 roku pontyfikatu Ojca Świętego Jana Pawła II ks. biskup Adam Śmigielski konsekrował kościół. W uroczystości konsekracji uczestniczył biskup pomocniczy naszej diecezji Piotr Skucha, 50 kapłanów, między innymi ks. prof. Henryk Skorowski z Uniwersytetu ks. kard. Stefana Wyszyńskiego, Ojcowie Karmelici z Czernej, Prezydent Miasta Dąbrowy Górniczej Jerzy Talkowski i licznie zebrani parafianie i goście.

Autorem projektu kościoła i plebanii jest architekt Zygmunt Fagas, który jednocześnie jest autorem projektu osiedla Kasprzaka. Nowa świątynia jest zaprojektowana w nowoczesnym stylu, w przekroju pionowym ma kształt trójkąta, zaś w poziomie przypomina trapez. Mury kościoła wznoszą się na wysokość 6 metrów, na które nałożona jest stalowa konstrukcja dachu pokrytego blachą dachówkową. Całość zwięcza żelbetonowy krzyż. umieszczony w najwyższym punkcie budowli, która wynosi 41m.

Wnętrze kościoła jest przestronne, dobrze naświetlone od strony południowej przez duże okno nad chórem. Z każdego miejsca w kościele widoczny jest główny ołtarz. Z boku świątyni jest kaplica Najświętszego Sakramentu.
Kościół budowa

Wystrój kościoła został zaprojektowany przez Czesława Dźwigaja - profesora Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Nawiązuje do nowoczesnego stylu i do tradycji. Zawiera wiele symbolicznych treści. W głównym ołtarzu jest 13 sylwetek współczesnych i dawnych świętych, m.in. Rafał Kalinowski, Brat Albert, Matka Teresa, Ojciec Pio. Na szczególną uwagę zasługują stacje Drogi Krzyżowej, chrzcielnica, kropielnice, figury Ewangelistów, figura Chrystusa Króla - pamiątka zawierzenia parafii i miasta Chrystusowi Królowi, aniołowie oraz krzyż przy głównym ołtarzu w kształcie kotwicy. Wszystkie wymienione rzeczy są wykonane w brązie.

W oknach jest 11 witraży przedstawiające ważniejsze wydarzenia z życia Matki Najświętszej.

Posadzka, boazeria na ścianach portale drzwi kościoła wyłożone są granitem. Ławki i konfesjonały wykonane z drzewa dębowego nawiązują stylem do całości wystroju kościoła.

Duże zainteresowanie budzi kaplica Najświętszego Sakramentu. Nad tabernakulum w kształcie serca umieszczona jest figura Jezusa Chrystusa Miłosiernego od której rozchodzą się promienie przechodzące w dół w układ posadzki i na suficie w postaci dużej ilości gwiazdek. Ma to symbolizować miłość Chrystusa do tych, którzy się do niego uciekają.

Po jednej i drugiej stronie tabernakulum umieszczone są relikwie patrona parafii św. Rafała Kalinowskiego i Siostry Faustyny.

Światło wpada do kaplicy przez sześć witraży przedstawiających hołd Panu Jezusowi przez różne stany: Caritasu, duchowieństwa, rodziny, rolników, robotników i inteligencje. Interesujące jest także sztuczne oświetlenie. Całość stanowi zwartą kompozycję skłaniającą do modlitwy i zadumy.

Kościół został wybudowany ze składek wiernych . Większość prac została wykonana sposobem gospodarczym.

Prace przy wyposażeniu wnętrza kościoła nie są zakończone. 26 lipca 2012 roku zostało ukończone trwające cztery lata malowanie polichromii wewnątrz Kościoła. linia1

ŚW. RAFAŁ KALINOWSKI
krótka biografia

Ojciec Rafał od św. Józefa Kalinowski urodził się w Wilnie, dnia 1 września 1835 roku, i otrzymał na chrzcie imię: Józef. W Instytucie Szlacheckim Wileńskim pod kierunkiem swojego ojca postąpił w studiach do tego stopnia, że otrzymał najwyższe odznaczenie. Potem studiował przez 2 lata (1851-1852) w Szkole Agronomicznej w Hory-Horkach.

jako_oficer  

W latach 1853-1857 kształcił się w Akademii inżynierii wojskowej w Petersburgu uzyskując tytuł inżyniera i stopień porucznika. Zaraz potem został mianowany asystentem matematyki w tejże Akademii. W roku 1859 współpracował w projektowaniu linii kolejowej Kursk-Kijów-Odessa

W roku 1863, po wybuchu w Polsce powstania przeciw ciemiężcy rosyjskiemu, jako kapitan sztabu pracując w rozbudowie twierdzy w Brześciu nad Bugiem, zwolnił się z wojska rosyjskiego i przyjął obowiązek Ministra Wojny w rejonie Wilna. Aresztowany dnia 24 marca 1864 roku został skazany na  karę śmierci, którą zamieniono mu na przymusowe prace

na Syberii przez 10 lat. Z przedziwną mocą ducha, cierpliwością i miłością dla towarzyszy wygnania potrafił wlać w nich ducha modlitwy, pomagać im materialnie i dobrym słowem budzić nadzieję i pokój.

Zwolniony z wygnania w roku 1874, przyjął obowiązek wychowawcy Czcigodnego Sługi Bożego Augusta Czartoryskiego ze stałą rezydencją w Paryżu. W pracy wychowawczej wpłynął na formację duchową swojego ucznia tak, że młody Książe August odkrył w sobie powołanie kapłańskie i zakonne. W roku 1887 wstąpił do Zgromadzenia Księży Salezjanów, przyjęty przez samego założyciela św. Jana Bosco. Józef Kalinowski zaś w roku 1877 wstąpił do Zakonu Karmelitów Bosych w Gracu w Austrii i przyjął imię zakonne: brat Rafał od św. Józefa. Po złożeniu ślubów zakonnych studiował teologię na Węgrzech a święcenia kapłańskie otrzymał w Czernej koło Krakowa, dnia 15 stycznia 1882 roku

kalinowski

Zapalony gorliwością apostolską nie oszczędzał wysiłków i trudów w zbawianiu wiernych, i pomagał braciom i siostrom karmelitankom we wstępowaniu na górę doskonałości. W dziele pojednania sakramentalnego podniósł wielu z błota grzechu. Pracował dla dzieła zjednoczenia Kościołów i pozostawił tę misję jako testament braciom i siostrom karmelitankom.

Liczne i odpowiedzialne urzędy, powierzone mu przez przełożonych, pełnił doskonale aż do śmierci. Wyczerpany trudami i cierpieniami oddał ducha Bogu dnia 15 listopada 1907 roku, w klasztorze w Wadowicach, który założył i był wtedy jego przeorem. Został pochowany na cmentarzu klasztornym w Czernej.

Za życia i po śmierci cieszył się wielką sławą świętości, był czczony przez cały lud, a nawet przez kardynałów Dunajewskiego, Puzynę, Kakowskiego, Gotti'ego. Procesy diecezjalne przeprowadzono w Kurii Arcybiskupiej w Krakowie w latach 1934-1938 i akta przesłano do Rzymu, gdzie w roku 1943 został wydany dekret w sprawie pism, a w roku 1952 Sprawa kanonizacyjna została wprowadzona na forum Stolicy Apostolskiej.

W latach 1953-1956 został przeprowadzony Proces Apostolski i Kongregacja przystąpiła do dyskusji o heroiczności cnót. Papież Jan Paweł II, 11 października 1980 roku promulgował dekret heroiczności cnót, a po zatwierdzeniu cudownego uzdrowienia księdza Władysława Misia ten sam Papież, dnia 22 czerwca 1983 roku, beatyfikował Ojca Rafała Kalinowskiego w Krakowie.

Wzrastająca sława cudów doprowadziła w roku 1989 do przeprowadzenia w Kurii Krakowskiej procesu kanonicznego o cudownym uzdrowieniu dziecka. Po szczęśliwym zakończeniu dyskusji lekarzy, teologów i kardynałów, Papież Jan Paweł II zatwierdził cud do kanonizacji dnia 10 lipca 1990 roku.

Na Konsystorzu z kardynałami w dniu 26 listopada 1990 roku Jan Paweł II postanowił przystąpić do kanonizacji Bł. Rafała Kalinowskiego i dokonać ceremonii kanonizacyjnej w niedzielę dnia 17 listopada 1991 roku.

Jan Paweł II kanonizował Błogosławionego Rafała Kalinowskiego i przedstawia go jako wzór dla wszystkich chrześcijan Kościoła Powszechnego.

DUSZPASTERZE

PARAFII  ŚW. RAFAŁA KALINOWSKIEGO

W DĄBROWIE GÓRNICZEJ

 

PROBOSZCZ

      Ks. Antoni Idasiak 

 WIKARIUSZE

 Ks. Andrzej Jasiński

Ks. Łukasz Rzemiński

 

BYLI  WIKARIUSZE:

Ks. Stefan Wyporski 1983 - 1988

Ks. Jacek Kalkowski 1987(luty) - 1988

Ks. Janusz Urbanek 1988 (2 tygodnie)

Ks. Eugeniusz Woszczyk 1988 - 1990

Ks. Stanisław Politański 1988 - 1989

Ks. Krzysztof Barański 1989 -1990

Ks. Krzysztof Płatek 1990 - 1993

Ks. Jacek Wyrwich 1990 - 1991

Ks. Marek Zaręba 1991 - 1996

Ks. Mariusz Lizończyk 1993 - 1996

Ks. Andrzej Kowaliński 1996 - 1999

Ks. Janusz Stach  1996 - 2001

Ks. Dariusz Jaros 1999 - 2005

Ks. Michał Borda 2001 - 2005

Ks. Zygmunt Matlingiewicz 2003 - 2006

Ks. Grzegorz Nalepa 2005 - 2007

Ks. Paweł Górka 2006 - 2007

Ks. Andrzej Jasiński 2007 - obecnie

Ks. Rafał Kordaszewski 2007 - 2009

Ks. Władysław Barcicki - 2009 - 2011

Ks. Łukasz Rzemiński 2011 - obecnie